ನೆಲದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ದೇವ
ಅವಂತಿ — ಮುಂದೆ ಉಜ್ಜಯಿನಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ನಗರ — ವೇದಪ್ರಿಯ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ನೆಲೆ. ಅವನು ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ, ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ಶಿವನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ವರು ಮಕ್ಕಳು — ದೇವಪ್ರಿಯ, ಪ್ರಿಯಮೇಧಸ್, ಸುಕೃತ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವಾಹಿನ್ — ನಾಲ್ವರೂ ಅವನಂತೆಯೇ ಶಿವಭಕ್ತರು. ನಗರದ ಸಮೃದ್ಧಿಗೆ ಅವರ ಪುಣ್ಯವೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಪುರಾಣ.
ರತ್ನಮಾಲಾ ಎಂಬ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ದೈತ್ಯರ ರಾಜ ದೂಷಣ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮನ ವರಗಳು ಅವನನ್ನು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಅವನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಭೂಮಿಯಾದ್ಯಂತ ವೈದಿಕ ಮತ್ತು ಸ್ಮಾರ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಲು ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ, ಒಂದರ ನಂತರ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ದೂಷಣ ದೊಡ್ಡ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಅವಂತಿಯ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬರುತ್ತಾನೆ. ನಾಲ್ವರು ದೈತ್ಯರನ್ನು ಆಜ್ಞೆಯೊಂದಿಗೆ ಮುಂದೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ: ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನೂ ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನೂ ಬಿಡಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೇ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡಬೇಕು. ದೈತ್ಯರು ನಗರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಭಯಗೊಂಡ ಪುರಜನರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿ ಬಂದು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ತಮಗೆ ಸೈನ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಆಯುಧವೂ ಇಲ್ಲ, ಶಿವನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅವರು ಮಣ್ಣಿನ ಲಿಂಗವೊಂದನ್ನು ಮಾಡಿ ಅದರ ಮುಂದೆ ಪೂಜೆಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದೂಷಣ ಅವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಅಥವಾ ಬಂಧಿಸಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಅವರಿಗೆ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮಣ್ಣಿನ ಲಿಂಗದ ಪಕ್ಕದ ನೆಲ ಭಾರೀ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ, ಶಿವ ಭಯಂಕರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಆ ಕಂದರದಿಂದ ಮೇಲೇಳುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ಮಹಾಕಾಲ — ಮಹಾ ಕಾಲ, ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಮೃತ್ಯು — ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. "ಹುಂ" ಎಂಬ ಒಂದೇ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ದೂಷಣನನ್ನೂ ಅವನ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಭಸ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಉಳಿದ ಸೈನಿಕರು ಚದುರಿ ಓಡುತ್ತಾರೆ. ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ.
ಶಿವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವರ ನೀಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರು ಎರಡು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಶಿವ ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವುದು. ಅವನು ಎರಡಕ್ಕೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಆ ಕಂದರದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಮಹಾಕಾಳೇಶ್ವರ ಎಂದು ಹೆಸರಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಕಥೆ ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನೂ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ: ಬೇರೆ ರಕ್ಷಣೆಯಿಲ್ಲದ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ದೇವರನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ಇರು ಎಂದು ಬೇಡಿದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೆಲದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದ ಲಿಂಗ.
ಈ ವಿವರಣೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ
- ಪುರಾಣ: Shiva Purana, Koti-rudra Samhita 16.1-52 (tr. J. L. Shastri) wisdomlib.org