जमिनीतून प्रकटलेला देव
अवंती — जिला पुढे उज्जयिनी म्हटले गेले — या नगरीत वेदप्रिय नावाचा एक ब्राह्मण राहतो. तो वेदांचे अध्ययन करतो, यज्ञाग्नी राखतो, वैदिक विधी करतो आणि दररोज शिवाच्या मूर्तीची पूजा करतो. त्याला देवप्रिय, प्रियमेधस, सुकृत आणि धर्मवाही असे चार मुलगे आहेत, आणि चौघेही त्याच्यासारखेच शिवभक्त आहेत. पुराण नगरीच्या समृद्धीचे श्रेय त्यांच्या पुण्याला देते.
रत्नमाला नावाच्या डोंगरावर दूषण नावाचा दैत्यराज राहतो. ब्रह्मदेवाच्या वरांमुळे तो संपूर्ण विश्वाला तुच्छ लेखतो. तो देवांना हाकलून देतो आणि पृथ्वीवरील वैदिक व स्मार्त विधी बंद पाडू लागतो, एकामागून एक देवस्थानांतील पूजा थांबवतो.
दूषण मोठे सैन्य घेऊन अवंतीवर चाल करून येतो. तो चार दैत्यांना आदेश देऊन पुढे पाठवतो: ब्राह्मणांनी शिवाची उपासना आणि वेदाध्ययन सोडावे, नाहीतर त्यांना ठार मारले जाईल. दैत्य नगरीला वेढा घालतात. घाबरलेले नगरवासी ब्राह्मणांकडे येऊन काय करावे असे विचारतात. ब्राह्मण उत्तर देतात की त्यांच्याकडे ना सैन्य आहे ना शस्त्रे, आणि शिवाशिवाय त्यांना दुसरा आश्रय नाही.
ते मातीचे लिंग करून त्यासमोर पूजेला बसतात. दूषण त्यांना ठार मारण्याचा किंवा बांधण्याचा आदेश देतो, पण ते ध्यानात मग्न असल्याने त्यांना ऐकू येत नाही. तेवढ्यात मातीच्या लिंगाशेजारची जमीन मोठ्या आवाजासह खचते, आणि त्या विवरातून शिव भयंकर रूपात प्रकटतात. ते स्वतःला महाकाल म्हणवतात — महान काल, दुष्टांचा मृत्यू. "हुं" अशा एकाच हुंकाराने ते दूषण आणि त्याच्या सैन्याला भस्म करतात, आणि वाचलेले सैनिक पळून जातात. विष्णू आणि ब्रह्मदेव यांच्या नेतृत्वाखाली देव येतात.
शिव ब्राह्मणांना वर देऊ करतात. ते दोन गोष्टी मागतात: संसारचक्रातून मुक्ती, आणि शिवाने इथल्या लोकांच्या रक्षणासाठी इथेच राहावे. ते दोन्ही मान्य करतात. ते त्या विवरात राहतात, ब्राह्मणांना मोक्ष मिळतो, आणि त्यांना महाकालेश्वर हे नाव मिळते.
ही कथा देवतेचे नाव आणि देवस्थानाचे स्वरूप स्पष्ट करते: जिथे दुसरे कोणतेही संरक्षण नसलेल्या भक्तांनी आपल्या देवाला थांबायला सांगितले, तिथे जमिनीतून वर आलेले लिंग.
हे वर्णन कुठून आले
- पुराण: Shiva Purana, Koti-rudra Samhita 16.1-52 (tr. J. L. Shastri) wisdomlib.org