समुद्रात उभारलेली नगरी
मथुरेला वेढा पडला आहे. जरासंध पुन्हा पुन्हा नगरीवर चालून आला आहे, आणि आता दुसरा एक शत्रू — ग्रंथ ज्याला म्लेच्छ राजा म्हणतो — वाटेवर आहे.
कोणतीही मानवी शक्ती भेदू शकणार नाही असा किल्ला कृष्ण ठरवतो. आधी तो आपल्या कुटुंबाला तिथे वसवेल, आणि मगच आक्रमकाचा समाचार घेईल. आपला भाऊ बलराम याच्याशी चर्चा करून तो समुद्रात बारा योजने परिघाचा किल्ला बांधून घेतो, आणि त्याच्या आत एक नगरी.
पुराण या नगरीवर रेंगाळते, कारण ती देवांचा शिल्पी विश्वकर्मा याची निर्मिती आहे आणि तिच्यात त्याचे संपूर्ण कौशल्य दिसते. तिथे प्रशस्त भूखंडांवर आखलेले रुंद मार्ग, बाजारपेठांचे रस्ते आणि अंगणे आहेत. स्वर्गलोकातील वृक्ष आणि वेलींनी सजलेली उद्याने आणि बागा आहेत. प्रवेशद्वारांच्या मनोऱ्यांवर सोन्याचे कळस आहेत, आणि वरचे मजले स्फटिकाचे. घरे सोन्याने मढवलेली, त्यांच्यासमोर सोन्याचे कलश, रत्नजडित छते आणि पाचूच्या जमिनी. चांदी आणि पितळेत बांधलेली कोषागारे, कोठारे आणि उत्तम घोड्यांच्या पागा आहेत. प्रत्येक घराला आपली टेहळणी बुरूज आणि आपल्या कुलदेवतेचे देऊळ आहे. चारही वर्ण तिथे राहतात, आणि कृष्णाचे स्वतःचे महाल हे नगरीचे मुख्य सौंदर्य आहे.
देव भेटी पाठवतात. इंद्र सुधर्मा सभा आणतो — जिथे मर्त्य माणसाला मर्त्यतेचे नियम लागू होत नाहीत — आणि पारिजात वृक्ष. वरुण मनाइतके वेगवान घोडे देतो, काही गडद निळे तर काही पांढरे. कुबेर आपले आठ निधी देतो, आणि इतर लोकांचे अधिपती आपल्याकडचे जे काही आहे ते आणतात.
मग कृष्ण आपल्या योगमायेच्या शक्तीने मथुरेची सारी प्रजा नव्या नगरीत नेतो, जेणेकरून कोणालाही प्रवास करावा लागू नये. बलराम मथुरेच्या रक्षणासाठी मागे राहतो, आणि कृष्ण कमळांची माळ घालून, निःशस्त्र, नगरीच्या मुख्य दारातून बाहेर पडतो.
हीच ती नगरी जिच्या नावावरून मंदिराचे नाव आहे. द्वारकाधीश म्हणजे द्वारकेचा स्वामी, आणि गोमती खाडीवरील हे देवस्थान कृष्णाने जिथे राज्य केले तिथे उभे आहे असे मानले जाते.
इतरत्र वेगळ्या प्रकारे सांगितले जाते. हे वर्णन याच पानावर दिलेल्या “मथुरा सोडण्याची विनंती” शी जुळत नाही. आम्ही प्रत्येक वर्णन त्याची स्वतःची परंपरा सांगते तसे सांगतो, आणि त्यांच्यात निवड करत नाही.
हे वर्णन कुठून आले
- पुराण: Bhagavata Purana 10.50.48–57 vedabase.io