घुश्माचे सरोवर
दक्षिणेकडील प्रदेशात देव नावाच्या पर्वताजवळ सुधर्मा राहतात — भारद्वाज कुळातील विद्वान ब्राह्मण, वैदिक मार्ग, यज्ञाग्नी आणि शिवपूजा यांना समर्पित. त्यांची पत्नी सुदेहा त्यांच्याइतकीच धर्मनिष्ठ आहे. त्यांना पुत्र नाही.
सुधर्मा हे स्वीकारतात; सुदेहा स्वीकारत नाही, आणि ती त्यांच्यामागे सतत लकडा लावते. त्या दडपणाखाली ते यज्ञाग्नीत दोन फुले अर्पण करतात आणि तिला त्यांपैकी एक निवडायला सांगतात — एकाचा अर्थ पुत्र असेल. ती दुसरे निवडते, आणि सुधर्मा हे दैव मानतात. मग सुदेहा त्यांनी पुन्हा विवाह करावा असे सुचवते. सुरुवातीला ते नकार देतात. ती आपली धाकटी बहीण घुश्मा हिला घेऊन येते. सुधर्मा इशारा देतात की बहिणीला झालेल्या मुलाबद्दल सुदेहाच्या मनात पुढे कटुता येऊ शकते; सुदेहा म्हणते, मी माझ्या स्वतःच्या बहिणीचा कधीच मत्सर करू शकणार नाही. सुधर्मा घुश्माशी विवाह करतात आणि सुदेहाला तिची काळजी घ्यायला सांगतात.
घुश्माची भक्ती एका विशिष्ट रूपात असते. दररोज, आपल्या बहिणीच्या संमतीने, ती मातीपासून एकशे एक शिवप्रतिमा बनवते, त्यांची पूजा करते आणि त्या जवळच्या सरोवरात टाकते. कालांतराने ही संख्या एक लाखापर्यंत पोहोचते. शिवाच्या कृपेने तिला सुंदर आणि भाग्यवान पुत्र होतो, आणि सुधर्मा आनंदित होतात.
मुलाबरोबर सुदेहाचा मत्सरही वाढत जातो. त्याचा विवाह होतो, आणि घरात घुश्माला अधिक मान मिळू लागतो. घुश्मा बहिणीला सांगते की मुलगा आणि सून तिचेही आहेत, आणि सून सुदेहाला सासूप्रमाणे वागवते; पण सुदेहा ठरवते की केवळ घुश्माचे अश्रूच आपल्या मनातील आग शांत करतील. एका रात्री तो तरुण पत्नीशेजारी झोपलेला असताना सुदेहा त्याचे तुकडे तुकडे करते, घुश्मा जिथे मातीच्या प्रतिमा टाकते त्या सरोवरापर्यंत ते तुकडे नेते, आणि परत येऊन झोपते.
सकाळी सुनेला रक्ताने माखलेला बिछाना दिसतो आणि ती आक्रोश करते; सुदेहा शोक केल्याचे सोंग करते. घुश्मा कोणतीही अस्वस्थता न दाखवता आपली पूजा पूर्ण करते. तिचा विचार असा: शिवाने मूल दिले, शिवच त्याचे रक्षण करेल; काळजी करून काहीच बदलणार नाही. ती त्या दिवसाच्या प्रतिमा सरोवराकडे घेऊन जाते — आणि परत येताना तिला आपला मुलगा काठावर उभा दिसतो. तो सांगतो की आईच्या पुण्याने आणि शिवाच्या कृपेने तो पुन्हा जिवंत झाला आहे.
मग शिव तेजस्वी प्रकाशाच्या रूपात प्रकट होतो आणि आपल्या त्रिशूळाने सुदेहाला मारण्याची तयारी दाखवतो. घुश्मा त्याऐवजी आपल्या बहिणीचे रक्षण करण्याची विनंती करते: ती म्हणते, आपल्याला इजा करणाऱ्यांनाही मदत करणाऱ्याच्या केवळ दर्शनाने पाप नाहीसे होते. प्रसन्न होऊन शिव दुसरा वर देऊ करतो. घुश्मा त्याला लोकांच्या रक्षणासाठी तिच्या नावाने तेथेच राहण्याची विनंती करते. शिव घुश्मेश लिंग म्हणून राहण्यास मान्यता देतो, सरोवराला शिवालय हे नाव देतो, आणि घुश्माच्या कुळाला एकशे एक पिढ्यांपर्यंत आशीर्वादाचे वचन देतो. सुधर्मा, घुश्मा आणि सुदेहा लिंगाभोवती एकशे एक प्रदक्षिणा घालतात; लज्जित झालेली सुदेहा प्रायश्चित्त करते आणि क्षमा मागते.
ही कथा लिंगाचे घुश्मेश्वर हे नाव आणि मंदिराशेजारील शिवालय कुंड यांचा उलगडा करते. अनुवादकाच्या टिपांनुसार देव पर्वत म्हणजे देवगिरी, आजचे दौलताबाद, आणि शिवालय सरोवर औरंगाबाद जिल्ह्यात देवगिरीजवळ आहे.
हे वर्णन कुठून आले
- पुराण: Shiva Purana, Kotirudra Samhita 32.1–52 (J. L. Shastri trans., 1950) wisdomlib.org
- पुराण: Shiva Purana, Kotirudra Samhita 33.1–56 (J. L. Shastri trans., 1950) wisdomlib.org